وایت در کتاب جاذبه جدی گناه در خفا و سوء استفاده از روابط ازدواجی به سال ۱۸۷۰، که جیمز اسپرینگر وایت، شوهر الن جی. وایت آن را ویراستاری کرده می‌خوانیم:   چنانچه عمل [لذت‌بری از خود] از ۱۵ سالگی به بعد ادامه یابد، طبیعت به جنگ چنین سوء استفاده‌ای برمی‌خیزد و رنج کشیدن آن ادامه می‌یابد و فرد را مجبور به پرداخت جزایی سنگین می‌نماید؛ به ویژه از سنین ۳۰ تا ۴۵ فرد این جزا را با دردهای بی‌شماری که در جاهای مختلف بدنش حس می‌کند و با بیماری‌های گوناگون که بر اندام‌های مختلف نظیر کبد، ریه، اعصاب، ستون مهره‌ها ایجاد می‌شود همچون روماتیسم و تومورهای مختلف، هزینه این رنج دادن به طبیعت را پرداخت می‌کند. برخی از سامانه‌های دقیق طبیعی بدن از بین می‌روند و باقی اعضا بایستی وظیفه آن‌ها را به انجام برسانند و این خود برهم‌زننده نظم طبیعت است. گاهی حتی به‌طور ناگهانی این سازه طبیعی از هم پاشیده و مرگ حادث می‌شود.
 زنان از مردان، کم‌تر دارای نیروی حیاتی هستند و از هوای نشاط‌انگیز و فرح‌بخش بیرون از خانه محروم هستند. نتیجه سوء استفاده از خود در زنان را می‌توان به شکل بیماری‌های گوناگون نظیر زکام، خیز، سردرد، ضعف حافظه و بینایی، کمردرد، درد ستون مهره‌ها و زوال عقل مشاهده کرد.